Πρηξούγεννα- Χριστούγεννα

Πρηξούγεννα- Χριστούγεννα

Το ‘Πρέπει’ της Προετοιμασίας 

Τα Χριστούγεννα είναι σαν το πρώτο ραντεβού με τον «τέλειο τύπο», κάποιον που ξεπήδησε απ το Instagram. Ενθουσιασμός, προετοιμασία και άγχος να δείξεις την πιο τέλεια εκδοχή του εαυτού σου – αυτή που υπάρχει μόνο στα φίλτρα. Ξεκινάς με μεγάλες προσδοκίες, ξοδεύεις ώρες μπροστά στον καθρέφτη προσπαθώντας να κάνεις το μαλλί να μοιάζει φυσικά ατημέλητο – κάτι που στην πραγματικότητα χρειάζεσαι τρία προϊόντα και ένα tutorial στο YouTube. “Πρέπει να φαίνομαι τέλεια”, λες στον εαυτό σου. Και λίγο πριν εμφανιστείς στη μεγάλη “συνάντηση”, όλα διαλύονται: το μαλλί φριζάρει, το μακιγιάζ λιώνει, και το outfit μοιάζει περισσότερο με χριστουγεννιάτικο στολίδι παρά με το casual-chic που ήθελες. Και κάπως έτσι, αντί να ζήσεις τη στιγμή, σε κυνηγά η σκιά των ‘πρέπει’ – με φώτα LED και καμπανάκια να κουδουνίζουν.

 Κάπως έτσι λειτουργούν και τα Χριστούγεννα. Τοποθετείς τη γιρλάντα σαν να την πέταξε τυχαία η μοίρα πάνω στα έπιπλα, ενώ έχεις ήδη περάσει δύο ώρες κάνοντας γεωμετρικούς υπολογισμούς.

Και μετά; Έρχεται η πραγματικότητα να σου τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια, παρέα με μια χιονοστιβάδα από “πρέπει”.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο πραγματικός στόχος είναι να ξεγελάσεις τους πάντες. Στις σχέσεις, παριστάνεις ότι είσαι το κορίτσι που «ξύπνησε έτσι» (ενώ έχεις ξοδέψει μισό μισθό σε καλλυντικά) και τα Χριστούγεννα, πρέπει να πείσεις ότι «η μαγεία συνέβη από μόνη της» – ενώ στην πραγματικότητα είσαι με τρία εργαλεία στο χέρι και ένα μπλουζάκι γεμάτο glitter που δεν βγαίνει ούτε με εξορκισμό.

Το ‘Πρέπει’ του Εντυπωσιακού Δέντρου 

Κάπου εδώ ξεκινά ο μεγάλος αγώνας του στολισμού. Το δέντρο πρέπει να είναι τέλειο. Συμμετρικό. Κι αν γίνεται, να μοιάζει βγαλμένο από εξώφυλλο περιοδικού διακόσμησης. Στην πραγματικότητα, όμως, το δέντρο σου είναι μια μάχη συμφερόντων: η μια πλευρά γεμάτη στολίδια γιατί “εκεί φτάνει το παιδί”, η άλλη άδεια γιατί “εκεί φτάνει ο σκύλος”.

Και έρχεται και η σειρά του αστεριού..Το αστέρι είναι ο κλασικός drama queen της υπόθεσης. Ποτέ δεν κάθεται ίσια, λες και θέλει όλη την προσοχή πάνω του. Είναι σαν εκείνον τον φίλο που βγάζει φωτογραφία σε γάμο και πάντα βρίσκει έναν τρόπο να φαίνεται πιο εντυπωσιακός από τη νύφη. Όσο κι αν προσπαθήσεις να το ισιώσεις, πάντα θα βρει τρόπο να στραβώσει, για να κλέψει την παράσταση.

Υποχρεωτικές επισκέψεις και Φαγοποτικά Δράματα 

Τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια και οι οικογενειακές επισκέψεις είναι σαν να παίζεις σε escape room – μόνο που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει γρίφος για να λύσεις. Δεν υπάρχει έξοδος, διέξοδος,ούτε κωδικός για να ξεφύγεις. Απλώς κάθεσαι εκεί, παγιδευμένος ανάμεσα σε ατέλειωτες αγκαλιές, χειραψίες και ερωτήσεις τύπου “Θυμάσαι τη θεία Μαίρη; Ε, ούτε κι αυτή σε θυμάται!”. 

Και να σου οι αγκαλιές!  Είναι σαν να συμμετέχεις σε αλυσίδα παραγωγής συναισθημάτων. Ένας-ένας οι συγγενείς παρατάσσονται, και εσύ δίνεις το καλύτερο fake χαμόγελό σου ενώ μέσα σου αναρωτιέσαι: «γιατί πρέπει να ξαναβιώνω τις χαιρετούρες του γάμου μου»?

Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορείς να φύγεις νωρίς. Όχι! Πρέπει να περάσεις τη βραδιά ακούγοντας ανέκδοτα του θείου Γιώργου, που τα λέει κάθε χρόνο, και να γελάς σαν να τα ακούς για πρώτη φορά. 

Το φαγητό γίνεται η μόνη σου σανίδα σωτηρίας. Κάθε μπουκιά γαλοπούλας είναι σαν μικρή δόση ηρεμιστικού που σε βοηθά να επιβιώσεις από τις ίδιες ιστορίες που ακούς κάθε χρόνο. 

Κι αν αποφασίσεις να μην πας; Ε, τότε το δράμα ξεκινά. Τα τηλεφωνήματα γεμάτα υπονοούμενα καταφθάνουν: “Μας ξέχασες!” ή “Όλα καλά; Ελπίζω να μην είσαι άρρωστος!”. Και κάπως έτσι, οι τύψεις γίνονται το επίσημο σουβενίρ των Χριστουγέννων, πιο ανθεκτικό κι από το glitter που αρνείται να φύγει από το δέντρο. Τα ‘πρέπει’ ξαφνικά γίνονται οι πιο φλύαροι “φίλοι” σου: “Πήγαινε! Είναι οικογένεια!”

Και έτσι, τελικά, λες το μοιραίο “ναι”, ενώ μέσα σου ψιθυρίζεις: “Μα γιατί δε μένω απλά στο σπίτι μου;”

Είναι σαν να είσαι καλεσμένη σε χριστουγεννιάτικο δικαστήριο όπου ο δικαστής είναι το Instagram και οι ένορκοι τα likes που περιμένεις να πάρεις. Και εκεί που προσπαθείς να πείσεις τους πάντες ότι όλα είναι τέλεια, εσύ νιώθεις σαν το αστεράκι στην κορυφή του δέντρου – ωραίο απ’ έξω, αλλά ετοιμόρροπο από μέσα.

Το ‘Πρέπει’ των Συναισθημάτων 

Το πιο ύπουλο “πρέπει” των Χριστουγέννων δεν είναι ούτε το δέντρο, ούτε τα δώρα. Είναι η διάθεση. Πρέπει να είσαι χαρούμενος. Γιατί; Επειδή Χριστούγεννα, λέει. Αν δεν γελάς σαν να σου υποσχέθηκαν απεριόριστα μελομακάρονα για πάντα, τότε κάτι πάει στραβά.

Κι αν – Θεός φυλάξοι – δεν είσαι ευδιάθετος; Αν το μόνο που θέλεις είναι να παραγγείλεις κινέζικο, να κοιτάξεις τα φωτάκια και να δεις “Home Alone” για 97η φορά; Ε, τότε σε κοιτάνε όλοι σαν να είσαι ο Grinch σε περιοδεία. 

Το Αληθινό Πνεύμα των Γιορτών

Φέτος, είπα να κάνω κάτι ριζοσπαστικό: να αφήσω τα «πρέπει» στην άκρη. Τα Χριστούγεννα, όπως και οι σχέσεις, δεν είναι διαγωνισμός τελειότητας. Δεν χρειάζεται να τσεκάρεις κουτάκια σε μια λίστα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι εσύ – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει στραβό αστέρι στην κορυφή του δέντρου και λαμπάκια που αναβοσβήνουν σαν να έχουν κρίση ταυτότητας.

Στόλισα όπως ήθελα. Ναι, η μια πλευρά του είναι λίγο πιο “πλούσια” και η άλλη είναι άδεια (γιατί ποιος βλέπει το δέντρο από πίσω!). Και ναι, το αστέρι είναι ακόμα στραβό, κοιτάει λοξά σαν να βγήκε από after πάρτι. Μάλιστα, όταν τα λαμπάκια άρχισαν να τρεμοπαίζουν σαν να χορεύουν techno, αντί να τα φτιάξω, τα θαύμασα. Πνεύμα των γιορτών με remix! Μαγείρεψα ό,τι γούσταρα, και αποφάσισα να πω «ναι» μόνο στις προσκλήσεις που πραγματικά ήθελα. 

Όχι άλλοι αγώνες κοινωνικής αντοχής, όχι άλλα “συγγενικά ρεκόρ”. Οι γιορτές δεν είναι μια σκηνοθετημένη παράσταση όπου όλα πάνε ρολόι – και, αν ήταν, σίγουρα θα ήμουν εκείνος που μπαίνει λάθος στη σκηνή και ρίχνει το σκηνικό. Είναι για τις ατέλειες, τα απρόοπτα και τις στιγμές που, μέσα στο χάος, βρίσκεις αυτό που πραγματικά έχει σημασία.

Οι γιορτές είναι για τα αστεία που κανείς δεν καταλαβαίνει, εκτός από τον έναν φίλο που γελάει μέχρι δακρύων. Είναι για το δέντρο που γέρνει λίγο επικίνδυνα, για το χιόνι που δεν έρχεται ποτέ όταν το θες, και για τα δώρα που πακετάρεις τόσο στραβά. Είναι για εκείνες τις στιγμές που δαγκώνεις το κουλουράκι και συνειδητοποιείς ότι μάλλον ξέχασες τη ζάχαρη – αλλά χαμογελάς, γιατί η γεύση του “δικού σου” λάθους είναι πιο γιορτινή από κάθε τέλειο γλυκό.

Είναι για τους δικούς σου ανθρώπους, αυτούς που θα γελάσουν με τις γκάφες σου, θα εκτιμήσουν τη στραβή γιρλάντα και θα δουν την ομορφιά ακόμα και στο πιο αστείο χάος. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, οι γιορτές δεν μετριούνται σε τέλεια δώρα ή άψογα στολισμένα δέντρα. Μετριούνται σε στιγμές που νιώθεις αληθινή ζεστασιά – ακόμα κι αν φοράς παντόφλες, πιτζάμες και πίνεις κακάο από μια κούπα που γράφει «who cares».

Χρόνια πολλά με λιγότερη τελειότητα και περισσότερη αληθινή χαρά – γιατί, ας το παραδεχτούμε, οι καλύτερες γιορτές είναι αυτές που μοιάζουν περισσότερο με τη ζωή: λίγο στραβές, λίγο αστείες, αλλά πάντα αξέχαστες.